Kanion raz jeszcze

Jak wróciliśmy z Kanionu nie miałam siły pisać. Byłam wyczerpana fizycznie i emocjonalnie. O skali zmęczenia niech świadczy fakt, że przestałam mówić ;) Mamunia, chyba wyczuła klimat, bo już następnego dnia miałam na poczcie maila z pytaniami jak było, dokąd zeszliśmy i w ogóle halo, halo tu brzoza… Eh te Mamunie, przenikliwe i nieocenione ;)

Dziś jedziemy przez Nowy Meksyk i wspominamy pierwsze trzy dni naszej eskapady. To już trzeci stan, przez który przejeżdżamy. Pierwszego dnia zaskoczyła nas amplituda temperatury. Wyjeżdżaliśmy z Kalifornii przy 35 C, na granicy z Arizoną, gdzie stanęliśmy tylko na fotkę, mieliśmy już 50 C, a wjeżdżając na płaskowyż parku Wielkiego Kanionu w Williams cieszyliśmy się z 25 C. Może to zmiany temperatury, może zmiany wysokości, może zmęczenie pierwszym dniem i słabo przespana noc, a może po prostu strach, który przyprawiał mnie o mdłości, ale od samego rana byłam przerażona czekającym nas przemarszem przez ścieżki Kanionu.

Najpierw spojrzeliśmy na Kanion z góry. Na jego dnie pewnie szumiała rwąca rzeka Kolorado. Na górze nie słyszałam jej plusku. Między Bogiem a prawdą, nie słyszałam nic. Nie wiem czy to możliwe, ale miałam wrażenie, że widok mnie ogłuszał. Patrzyłam na poszczególne warstwy skalne i miałam świadomość, że widzę przekrój przez paręset milionów lat. Patrzyłam na niepowtarzalne bogactwo kolorów i kształtów i nie miałam nic do dodania. Patrzyłam na niego a on patrzył na mnie. Przypomniało mi się Nietzscheańskie zaglądanie  w otchłań. Musiałam oderwać wzrok. Do niczego nie byłam mu potrzebna. Przede mną w tym samym miejscu stało milion osób, po mnie będzie stał kolejny. W żaden sposób nie wpłynie to na niego, nie zmieni jego kształtu, koloru, zapachu. Trochę jakby został stworzony sam dla siebie. Ktoś powiedział: nic tu po nas.  Poszliśmy.

Ekipa mówi, że jak zaczęliśmy schodzić na dół nie było tak źle, jak się spodziewali. Dla mnie było chyba jeszcze gorzej. Podobno pogoda była fajna - tylko jakieś 33 C, trochę wiatru, czasem trochę cienia. Im niżej schodziliśmy do Kanionu, tym było jednak goręcej – czyżby wielka otchłań przeczyła prawom fizyki? Jakikolwiek spacer po otwartym słońcu odbierał nam energię. Nie dawaliśmy się przeskakując z jednej plamy cienia do drugiej. Na szczęście nie było jakiegoś tragicznego tłumu, a ludzie, którzy razem z nami podziwiali i zwiedzali Kanion znikali na ogromnej przestrzeni rezerwatu. Niewiele osób mówiło nam cześć ;( Pod nogami śmigały moje ulubione chipmunki, szare wiewiórki i nastroszone bluejaye, nad głowami przelatywały smoliste kruki. Zauważyliśmy, że pył na ścieżce zmienił kolor z blado żółtego na bordowo czerwony. Ja już miałam dosyć, Kasiuli kolano powiedziało pas, Maki uznał, że ok, że on by mógł spokojnie jeszcze dalej i w ogóle, ale co tam odprowadzi nad na górę. Piotruś z Małgosią zrobili jeszcze skok do pierwszej budki. Faktycznie łatwiej się schodzi niż wchodzi. Po pięciu minutach miałam wrażenie, że serce bije mi wszędzie – na łydce, obojczyku, czole. Maki potrzebował wycieraczek na oczki, żeby widzieć drogę, a Kasia zaczęła śpiewać ;) Musieliśmy szybko wymyślić jakiś lekki temat, żeby zająć czymś głowy. A Wy jak myślicie – jesteśmy raczej wynikiem naszych genów, czy zdobytych doświadczeń? ;)

Na górze wypiliśmy hektolitry wody, zmyliśmy z siebie pył i odetchnęliśmy z ulgą. Nigdy więcej już nie chcę tam schodzić. Wrażenie mogę porównać chyba tylko do przeciskania się przez gorącą i duszną tubę. W każdym momencie czujesz, że jeszcze sekunda i się zaklinujesz, a gorąc nie pozwoli Ci oddychać. Jakikolwiek ruch zaś odbiera Ci energię i tylko przyspiesza koniec! Fuj. Jeśli kiedykolwiek miałabym tam wrócić to tylko samolotem.

Maki mówi, że Kanion to doskonałe miejsce żeby pomieszkać na nim w jednym z małych domków letniskowych, robić zdjęcia wschodów i zachodów słońca, pić zimne piwo patrząc na kołujące bez ruchu nad głowami kondory. I ja się z nim zgadzam ;)