If you're going to San Francisco...

Do San Francisco dojechaliśmy bardzo późno w nocy. Wprowadzeni w błąd przez panią recepcjonistkę przejechaliśmy na darmo jakieś milion kilometrów. Skutek był taki, że o w pół do pierwszej w nocy siedzieliśmy zmęczeni słońcem, całym dniem jazdy i dwuipółgodzinnym poszukiwaniem noclegu w szczelnie zamkniętym samochodzie w najgorszej dzielnicy miasta. Nic nie zwiastowało takiego obrotu spraw. Kiedy wjeżdżaliśmy po zmroku do miasta migało nam ono tysiącami światełek, latarnie odbijały się z jednej strony w równej tafli zatoki a z drugiej w oceanie. Domki warstwami układały się na łagodnych wzgórzach, a ogromne lotnisko żyło rytmem niezależnym od pory dnia i nocy. Kiedy jednak okazało się, że gruba recepcjonistka odmówiła nam nawet droższego noclegu (- „O zobaczcie, w czasie, gdy rozmawialiśmy, ktoś już zamówił wasz pokój przez Internet.”) a my dowiedzieliśmy się, że nie mogliśmy znaleźć żadnego hotelu, ponieważ za dwa dni rusza w San Francisco znana na całym świecie parada gejów, usiedliśmy, żeby przereorganizować plany. ilny Patrzyliśmy jak wiatr przewiewał śmieci z chodnika na ulicę, bezdomni kłócili się o coś w swoim narzeczu a niekompletnie ubrana dziewczyna kłóciła się z pijanym Murzynem. Maki zdecydowanym ruchem zamknął wszystkie drzwi w samochodzie. To nie tak miało być. Miasto, które znamy z tysiąca filmów, do którego bogaci ludzie z Silicon Valley przyjeżdżają na obiad, gdzie jest momentami więcej turystów niż mieszkańców okazało się miastem brudasów, dziwek i ogromnej ilości policji.

Koniec końców udało nam się znaleźć niewielki pokój z dwoma ogromnymi łóżkami w innej części miasta. To zadziwiające, jak wszystkie hotele są do siebie podobne. Zwykle bierzemy double queen – czyli pokój z dwoma łóżkami. W każdym hotelu znajdujemy tak samo posłaną pościel, tak samo ustawione kubeczki, wodę, szamponiki, mydełka, ręczniczki… Wszystko malutkie, eleganckie, oznaczone nazwą hotelu, położone na szerokim, kamiennym blacie, naprzeciwko zajmującego całą ścianę lustra, tuż przy wejściu do łazienki. Pokoje sprzątają zwykle nic nie mówiący Meksykanie, którzy czasem po prostu wchodzą do pokoju bez pukania i widząc nas śpiących rejterują bez pardonu.

Początkowo schodziliśmy na śniadania. Po którejś muffince, owsiance i niejadalnej jajecznicy z tostami uznaliśmy, że wolimy się jednak wyspać i zjeść śniadanie na mieście, albo w parku ;) Wciąż poszukuję tutaj swojej kawy. Espresso nie ma niestety mleka, do Americano dolewają tylko wodę, caffee latte to z kolei samo mleko. Ktoś  ma jakaś podpowiedź?

I znów się rozgadałam ;) Wracając jednak do San Francisco. W dzień miasto pokazało nam swoje zupełnie inne oblicze. Na szerokich ulicach sąsiadują tutaj ze sobą wszystkie możliwe ekskluzywne butiki. Myślałyśmy z Kasią o jakichś pamiątkach: torebkach od Lui Vitona, bucikach od Prady czy choćby koszulkach z Lacoste, ale Maki ciągnął nas już do salonu Bugatti ;) Na zalanych słońcem schodach Union Square siedzieli modni chłopcy palący długie papierosy, przez pasy przelewał się wielokulturowy tłum, kosmaci mężczyźni śmieli się do siebie beztrosko, a opalone dziewczyny wystawiały delikatne buzie do słońca. Na bruku stukały szpilki, przy stolikach  brzęczały filiżanki, powiewające apaszki pachniały drogimi perfumami. W oknach kolorowych domów suszyły się ubrania, części fasad budynków wychodziły na ulicę, klomby wypełniały kwiaty. Po raz pierwszy od przyjazdu miałam wrażenie, że jestem w solidnym miejscu. Nigdy tutaj nie byłam, a jednak czułam, jakbym wróciła do domu.

Euro jest wszędzie ;)

 Młodzież jest wszędzie taka sama.

Pan w budce sprzedaje hot-dogi, a może tylko gazety.

Zajrzeliśmy do rozkrzyczanej chińskiej dzielnicy, wjechaliśmy na wieżę widokową, przeszliśmy się po porcie, chapnęliśmy kraba, krewetki, kalmary i inne morskie fuje i biegiem wróciliśmy do domu, żeby zdążyć na zachód słońca na osławionym Golden Gate Bridge. 

Dodaj napis

Staruszek most obchodził w tym roku swoje 75 urodziny. Jak na swoje lata trzyma się nieźle. Ma ciemny ceglany kolor, nie chwieje się nawet przy bardzo silnym wietrze, turyści wciąż lubią robić sobie na jego tle zdjęcia. Zobaczenie mostu było Małgosi marzeniem. Podskakiwała jak mała sarenka patrząc na miękkie, rozproszone w wieczornej bryzie promienie słońca na moście. Makiemu chyba pierwszy raz w życiu było zimno na wietrze, a Kasia absolutnie mimochodem wspomniała, że zna taką jedną super pyszną zupkę, którą akurat podaja w tym mieście. Pojechaliśmy;)

Udało nam się wykraść przepis na clam chowder – kremową, pyszną zupę z mięczaków. Nie radzimy jej tylko próbować na koniec dnia, tuż przed snem. Doprawdy nie wiem jakim cudem nie pękłam. Jutro czeka nas niespodzianka ;)