Mloda dziewczyna, ktora chce w przyszlosci wykonywac zawod -przez nas zwany -Gejszy - powinna w wieku 13-15 lat podjac taka decyzje, nastepnie ubiegac sie o przyjecie do jednego z domow prowadzonym tylko w Kyoto, w dzielnicy Gion. Bedzie tu mieszkac przez 5 lat, w tym czasie uczeszczac bedzie do szkoly dziennej (obok ktorej przechodzilismy), od 8am-3pm, potem krotka przerwa, a okolo 5pm zaczyna sie przygotowywac do pracy. Te dziewczeta nazywane sa Meiko. Nie maja w ciagu tych 5 lat prawie w ogole kontaktu z rodzina, nie moga posiadac komorek, nie maja dostepu do internetu. Ich celem jest jak nalepsze wyuczenie sie spiewu, tanca, przygotowywania i podawania herbaty, prowadzenia konwersacji z goscmi.
Dowiedzielismy sie ze w ciagu ostatnich 10 lat liczba dziewczat rozpoczynajacych szkole dla przyszlych Meiko ciagle rosnie, ale w ciagu pierwszego roku 40% rezygnuje, ze wzgledu na trudy szkoly Meiko.
Ukonczywszy lat 20 oraz wszystkie potrzebne nauki - Meiko staje sie Geiko. Teraz jest juz w pelni samodzielna, moze sama ustalac swoj grafik pracy (Geiko pracuja zwykle od godziny 6pm-12am), ma prawo w ciagu dnia do wychodzenia na miasto w stroju zachodnim, moze tez zdejmowac peruke,ma tez nieograniczony kontakt z rodzina oraz swiatem zewnetrznym.
Wszystko to opowiedziala nam mila przewodniczka japonska, do ktorej gdy zapisalismy sie na 2 godzinny spacer po dzielnicy Gion, czyli zabytkowej dzielnicy Kyoto, gdzie zyja , mieszkaja, ucza sie, pracuja Gejsze (czyli Meiko i Geiko).
Dzielnica ta jest cala drewniana, male domki, restauracje, kafejki do serwowania herbaty, domy, w ktorych mieszkaja Meiko i Geiko. Przewodniczka zatrzymywala sie przed niektorymi domkami i uczyla nas, jak odczytywac tabliczki przybite przy drzwiach (mozna z nich na przyklad odczytac ile Meiko mieszka aktualnie w danym domu)
Caly wieczor byl dla mnie bardzo ciekawy, bo zobaczylam miejsce, o ktorym tak wiele slyszalam, przechodzilismy nawet przez most, na ktorym nakrecany byl film "Z pamietnikow Gejszy".
Mnie osobiscie towarzyszylo jednak pewne poczucie winy, bo przez caly czas naszego spaceru po dzielnicy Gion wszyscy uczestnicy ( a bylo nas w grupie okolo 30 osob) trzymali w pogotowiu aparaty fotograficzne, bo w kazdej chwili mogla sie pojawic Meiko lub Geiko idaca do pracy. Przewodniczka wyjasnila nam, jak odrozniac Meiko od Geiko, ona sama wielokrotnie byla tlumczem na wieczorach z Geiko, gdy zagraniczni goscie przyjezdzali do Japonii i chcieli spedzic wieczor z Geiko. Sama przewodniczka podsycala troche napiecie, mowiac nam zeby sie rozgladac, bo w kazdej chwili mogla na chwile pokazac sie Meiko lub Geiko idaca z jednej restauracj do drugiej. Gejsze sa wynajmowane i placone na godziny. Czesto wiec w ciagu jednego wieczoru przechodza 2-3 razy do roznych restauracji.
Dla mnie wygladalo to troche jak wypatrywanie jakiegos rzadkiego zwierzaka.......schowalam wiec swoj aparat do kieszeni i postanowilam nie robic w tym miejscu zdjec.
Zalczam wiec dzis zdjecia waskich uliczek ze slynnej na caly swiat dzielnicy Gion, bez slynnych pan......
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz